Volgens Stringisme kan informatie inderdaad verdwijnen. Hoewel alles is opgebouwd op basis van de kennis die in het universum aanwezig is, en die kennis en historiek mee bepalen wat ontstaat en hoe iets zich ontwikkelt, moet die kennis ook gevoed worden.
Hoe minder iets gebruikt, versterkt of gevoed wordt, hoe meer de string zelf zal verzwakken. Ze zal langzaam beginnen weg te vallen, te verweren of haar energie te verliezen. Niet noodzakelijk plots, maar geleidelijk, totdat de structuur die de string vormde niet langer bestaat zoals voordien.
We kunnen hiervoor ook kijken naar de natuur rondom ons. Als we sterven, als onze ziel ons verlaat en onze knoop aan draden langzaam ontrafelt, zal ook ons lichaam beginnen ontbinden en na verloop van tijd ophouden te bestaan als de structuur die het ooit was. De materie blijft aanwezig, maar het lichaam zelf verdwijnt.
Hetzelfde zien we bij iets eenvoudigs als een wollen draad. Een draad kan langzaam beginnen rafelen, uiteenvallen in kleinere vezels en uiteindelijk zijn oorspronkelijke vorm volledig verliezen. Wat ooit één herkenbare draad was, bestaat dan niet meer. Er blijven enkel kleinere bestanddelen over die misschien ooit opnieuw ergens samenkomen in een andere vorm.
Ook in de natuur zien we voortdurend dat de natuurlijke staat chaos is. Het is zelfs een van de fundamentele natuurwetten. Wat georganiseerd en opgebouwd wordt, heeft onderhoud, energie of voeding nodig om die structuur te behouden. Zonder die voeding begint ze langzaam uiteen te vallen.
Binnen Stringisme moeten we wel het concept van energie introduceren.
Hoewel de geschiedenis, kennis en betekenis van een string uiteindelijk kunnen verdwijnen wanneer die string volledig uiteenvalt, betekent dat niet dat werkelijk alles verdwijnt. De energie die nodig was om die string te vormen, blijft in een minimale vorm aanwezig. Je kan immers niets uit niets creëren, maar ook niet zomaar alles tot niets laten verdwijnen.
Die energie op zichzelf heeft echter geen betekenis. Ze bevat niet noodzakelijk nog de herinneringen, kennis of identiteit van de oorspronkelijke string. Ze is op dat moment als het ware betekenisloos en ongeordend.
Totdat er ergens opnieuw iets gebeurt, een gebeurtenis, een geboorte, een herinnering, een gedachte of een andere verandering kan die energie opnieuw aantrekken om terug een nieuwe string te vormen. Verschillende strings kunnen daarna opnieuw samenkomen en een nieuwe knot creëren.
Wat ontstaat, is dan niet noodzakelijk een voortzetting van wat ervoor bestond. De oorspronkelijke informatie kan verdwenen zijn. Maar een deel van de energie die ooit mee die oude string vormde, kan opnieuw deel worden van iets nieuws. Iets nieuws wordt dus gevormd door strings, doorgegeven door de context waarin het ontstaat zoals de geboorte van een ziel. Die strings ontstaan zelf op subniveau door ene gebeurtenis die impactvol genoeg is om een string te creëren die later mogelijk de basis voor iets groter vormt. Als we even ingaan op de geboorte vormen de strings verschillende knots die dan weer de ziel of een persoon volgen. Maar die gebeurtenis zelf zal ook energie aantrekken om nieuwe strings te maken. Eenerzijds om de geboorte te linken aan zijn oorspronkelijke knopen of ouders. Anderzijds ook om de geboorte uniek te maken
Binnen Stringisme betekent verdwijnen dus niet noodzakelijk dat werkelijk alles verloren gaat. Een string kan verdwijnen. Haar geschiedenis kan verdwijnen. Haar betekenis kan verdwijnen. Maar de energie waaruit ze was opgebouwd, kan opnieuw opgenomen worden in nieuwe strings en nieuwe knopen.